കവിത അഗ്നിക്കിരയാകുമ്പോള്

കത്തിയമരുന്നത് കടലാസു കഷ്ണങ്ങളല്ല,

എത്രയോ ദിനരാത്രങ്ങളിന്റെ സൃഷ്ടി ദാഹമാണ്

.വെട്ടിയും തിരുത്തിയും ഞാന് അറിഞ്ഞ എന്നെതന്നെയും.

ചാരമാകുന്നത് അക്ഷരക്കൂട്ടുകള് അല്ല

,അർത്ഥമറിയാതെ എന്നിലൊളിച്ച കവിയുടെ നിഴലാണ്.ഒടുങ്ങുന്നതെന്തിനെന്നറിയില്ല, എങ്കിലും

തുടരുകയാണ് ആ വരികള്

പുകമറയ്ക്കുള്ളില്

Advertisements

Life_philosophoy

Being strong is a matter of admittance of truth, emotion and fear. We have to choose between whether to a solider or victim. Life is a journey to live to loose.Whether we know or not every journey is a home run

ഷുഭിത യവ്വന യാത്രകള്

 


പിറകിലുപേഷിക്കുന്ന രക്തതബന്ധങ്ങളോ

അകലുന്ന പ്രണയമോ മിഴിനിറയ്‌ക്കാതെ

വരിഞ്ഞു മുറുകുന്ന സ്വാതത്ര്യദാഹവുമായി

പടിയിറങ്ങുന്നു.മനസ് അശാന്തിയുടെ കടല്‍ പോലെ എളകിമാറിയുന്നു.

    ചോരതിളയ്ക്കുന്ന തത്വശാസ്ത്ര മൂല്യങ്ങളോ

ഇരുളില്‍ എങ്ങോ മറഞ്ഞ ആത്മിയതയോ ഇല്ല

ചക്രവേഗങ്ങള്‍ കാഴ്ച്ചമറയ്ക്കുന്ന നഗരവീഥികള്‍

അഗതമാകുന്ന അര്‍ത്ഥശൂന്യതയെ വരച്ചിട്ടു

     ശരീരമറിയാതെ നരവീണ മനസോ

     ജീവിതകച്ചവ്ടത്തിലെ നഷ്ടങ്ങലോ അതോ

പരജിതാന് ചെവിതരാത്ത വേഗതയുടെ ലോകമോ

എനിക്കായി സഞ്ചാരിയുടെ മേലങ്കി നെയ്തു

      ഓര്‍മകളുടെ തിരശീലയിലെവിടെയോ ഒരു പിന്‍വിളിക്കായി

      കൊതിച്ചെങ്കിലും അസ്തമയസൂര്യനോടൊപ്പം ഞാനും

     തുടങ്ങി ഒന്നുമാവാത്തവനായി ഒടുങ്ങാന്‍

     പരാജയങ്ങലകന്ന പകലുകളിലേക്കായ്‌….

അറിയുന്നു ഞാന്

എന്നിലെ വെളിച്ചത്തിന്റെ മനോഹരമായ കണ്ടെത്തലാണ് നീ . തെറ്റുകള്ക്കിടയിലെ ശരിയും

ആഗതമായ ഈ നിമിഷം ഞാന് എന്നെ അറിയുന്നു നിന്നിലൂടെ

ഹൃദയം തുടിക്കുന്നു വാക്കുകള് നക്ഷ്ത്രങ്ങളേക്കാള് ജ്വലിക്കുന്നു

ഈ അന്ധകാരത്തിലും നിഴലുകള് കത്തുന്നു

പ്രണയം, ഇതാദ്യമായിയും അവസാനമായും എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകള് നിന്നിലൂടെ എന്നിലേക്ക്

ഈ നിമിഷം നീ തനിച്ചാവുന്നില്ല,നിനക്കറിയാം നിന്റെ കരങ്ങള് ഞാന് കവരുമെന്ന് നിന്റെ മൊഴികള് എനിക്കു സംഗീതമാകുമെന്നും

നിന്റെ പുഞ്ചിരിയിലൂടെ ഈ നിമിഷവും നീയും യാഥാർത്യമാണെന്ന് ഞാനറിയട്ടെ

മരണമേ നിനക്കു നന്ദി

നാളെയുടെ പകലിനായ് ഞാന് ഇന്നെ നീട്ടിവെയ്ക്കട്ടെ എന്റെ അവസാന ശ്വസവും

ആയിരം സൂര്യകിരണങ്ങളില് അവന്റെ വരവ് എന്റെ നേത്രങ്ങള്ക്കു കറുത്തച്ചായം കാട്ടിക്കൊടുക്കട്ടെ

നിശയില് കണ്ണുകളടച്ചു ഞാന് നിദ്രയെ പുല്കുമ്പോള് അവയ്ക്കു കാലത്തിന്റെ നിറമേതെന്ന് അജഞാതമാണ്

മരണമേ നിനക്കു നന്ദി എനിയ്ക്ക് വർണങ്ങളേകിയവയ്ക്ക് വിരാമമേകിയതിഌം എന്റെ അർദ്ധ വിരാമത്തിഌം

തിരിച്ചു പോക്ക്

കാലത്തിന്റെചുവര്ചിത്രത്തില്

വരമാഞ്ഞ ഒന്നായി മാറേണ്ട ഞാനും

 താണ്ടുന്നു ഋതുക്കളുടെ ഒരു വര്ഷം കൂടി

പിന്നിട്ട പാതയിലെക്കൊരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം

തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത വഴികളിലൂടെ

ഒരുപാടു ദൂരം പിന്നിട്ടു കഴിഞ്ഞു.

ഇളം വെയിലിന്റെ ചൂടേറ്റു വളര്ന്ന ബാല്യവും

തുലവര്ഷത്തില് ആടിതിമിര്ത്ത കൌമാരവും

ആര്ത്തിരമ്പുന്ന കടലുപോല് യൌവനവും കടന്ന്-

വിരസമായ ഒറ്റപെടലിലേക്കും ഓര്മകളുടെ ശിശിരകാലത്തിലേക്കും

ഒടുവില് ആരോടും പറയാതെ ഒരു മരണത്തിലേക്കും

ഇനി എത്ര നാള് ബാക്കി.

സന്ധ്യപോയി മറഞ്ഞതറിഞ്ഞില്ല

നിലവെളിച്ചമെന്നില് ചോരിഞ്ഞതറിഞ്ഞില്ല

ഇരുളിന്റെ ആഴങ്ങളില് ഞാനുമെന് തിരയും

ഇതൊന്നുമറിയാതെ ഉല്ലസിച്ചു