Life lessons 

In three words I can sum up everything I’ve learned about life: it goes on.

Advertisements

കാത്തിരുപ്പ്‌

‌അമ്മയുടെ തോരാക്കണ്ണീർ പിഞ്ചു ബാല്യത്തില്‍ തീർത്ത പക കൗമാരത്തില്‍ അച്ചന്റെ ചിതയിലെരിഞ്ഞൊടുങ്ങി
കൗമാരത്തിന്റെ രോഷവും യൗവനത്തിന്റെഅഹങ്കാരവും അമ്മയ്‌ക്ക്‌ തീ കൊളുത്തി
സനാഥത്വം എനിയ്‌ക്കു നല്‍കിയ പ്രണയത്തിന്റെ ആർദ്രത അനാഥത്വം കവന്നെടുത്തു
ഞാന്‍ ഏകനാണ്‌
സ്വയം നഷ്‌ടപെട്ടിട്ടും തുടരുന്ന ഈ യാത്ര ഉറപ്പുള്ള ആ വിരുന്നുകാരഌ വേണ്ടിയാണ്‌

നിശ

സംശയങ്ങളൊടുങ്ങാതിരുന്ന ബാല്യത്തിന് ഭയത്തിന്റെ മുഖമാണു നീ

അവേശത്തിലാർത്തുല്ലസിച്ച കൗമാരം നിന്റെ മടിത്തട്ടില് മനോരാജ്യം തീർത്തു

സന്ധ്യയോടു പിണങ്ങി നിന്ന എന്റെ യൗവനം നിന്നില് നാണം മറന്നു

പക്വതയറിഞ്ഞ ഞാന് നിന്റെ കാമുകിയായ നിദ്രയില് അഭയം തേടി

ഇന്നിതാ തിമിരം ബാധിച്ച മിഴികളിറ്റു വീഴുന്നു

കണ്ണീരിനോർമ്മകള് നിനക്കു സ്വന്തമാകട്ടെ

 നിന്റെ യാമങ്ങളിലെന്നോ ജന്മം കൊണ്ടു ഞാന്

പിന്നിടെപ്പോഴോ നീന്റെ പേറ്റു നോവിന്റെ ചാപിള്ളയായ്

എന്നിലെ കവി,പുരുഷന്,കുറ്റവാളി,ന്യായധിപന്,

എന്റെ തുടർച്ചയും ഒടുക്കം എന്റെ ഷണ്ഡതയും

തുടരാതിരിക്കട്ടെ ഈ മൂകവിചാരണയും നീയും

………..

മുന്നില് മരണം

കടന്നു പോകുന്ന നിമിഷങ്ങള് കണ്ണീരിന്റെയാണ്
തിരിച്ചറിയാനാവാതെ പോകുന്ന ഘടികാര സൂചികള്

ചെറിയ ഇഴയനക്കങ്ങള് പോലും

കപടമായ ധൈര്യത്തെ നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്നു

ചങ്ങല പൊട്ടിക്കുന്ന തൃഷ്ണയോ പതഌരഞ്ഞെഴുന്ന

ലഹരിയോ തലയ്ക്കു പിടിക്കുന്നില്ല മുന്നില് മരണമാണ് നാഢീഞെരമ്പുകള് തളരുന്നു നിഷേധിക്കാനാതെ സത്യം മുന്നില്.ഒടുങ്ങാത്ത നിശബ്ദതയില് എന്നോ നിലച്ച തൂലികയും മടങ്ങുന്നു കാലത്തിന്റെ സ്മരണകളിലേക്കു മാത്രമായ്.

ആ നാള്

കാലം എന്ന മഹാ സത്ത്യം നമുക്കായി കാത്തു വച്ചതു

എന്നും നേർരേഖയിലൂടെ നടക്കുന്ന ജീവിതങ്ങൾ ആണു…

പക്ഷേ……….

നേരു അകലുന്നതും കണ്ടു നിറകണ്ണുകളാൽ നിൽക്കുന്ന

കാലങ്ങളുടെ അതിപനായ ദൈവം പോലും..

മുഖം തിരിച്ചു കളയുക അല്ലേ…

ഞാനും നീയും അടങ്ങുന്ന മനുഷ്യന്റെ അഹം എന്ന ഭാവത്തിനു മുന്നിൽ..

നാം എല്ലാം അറിയാതെ പോകുന്ന കലത്തിന്റെ കണക്കു ബുസ്തകത്തിലെ…

സത്യമല്ലേ മരണം…

കാലമേ പറഞ്ഞാലും ഒരിക്കലും തെറ്റാത്ത അങ്ങയു

ടെ..

കണക്കു ബുസ്തകത്തിന്റെ ഏടുകളിൽ ഞാൻ…

ഞാൻ എന്ന കടലാസിനെ അങ്ങു കീറി എടുക്കുന്ന നാൾ……